Cześć! W duchu znanej maksymy Kurta Lewina – “Nie ma nic bardziej praktycznego niż dobra teoria” – naszą pracę w Dialogach i Zmysłach opieramy na teorii wypracowanej w praktyce przez A. i D. Kolbów w ramach paradygmatu doświadczeniowego.

W jakim paradygmacie pracujesz i dlaczego?

Może integrujesz metody z różnych szkół?

A może pracujesz w paradygmacie doświadczeniowym? Sprawdź to, odpowiadając na poniższe pytania.

1. Jakie znaczenie ma dla Ciebie osiągnięcie konkretnych wyników w procesie edukacyjnym? Co jest dla Ciebie miarą skutecznego procesu edukacyjnego?
2. Czym jest dla Ciebie umysł osoby uczącej się? Czy w trakcie Twoich działań bierzesz pod uwagę dotychczasowe doświadczenia i przeżycia wewnętrzne osoby uczącej się? Czy próbujesz interpretować opór osoby uczącej się w kontekście jej przekonań wyjściowych
3. Co jest motorem procesu uczenia się? Jaki masz stosunek do konfliktu, odmienności i różnicy zdań w procesie edukacyjnym?
4. Jak uważasz, jakie funkcje organizmu zaangażowane są w proces uczenia się? Co konstytuuje adaptacyjną postawę wobec świata?
5. A tak właściwie to czym jest uczenie się? W jakich momentach życia zachodzi?
6. Jakie są relacje pomiędzy obiektywnymi warunkami a subiektywnym doświadczeniem? Czy istnieje coś takiego jak “obiektywna rzeczywistość”?
7. Jaki wpływ na Twój dobór metod ma natura danego przedmiotu nauczania?

Na podstawie dzieł prekursorów uczenia się na podstawie doświadczania Kolbowie wyodrębnili siedem kluczowych zasad tworzących podstawę filozofii edukacji opartej na doświadczaniu – do nich odnoszą się powyższe pytania.

• Uczenie się najlepiej pojmować jako proces, a nie w kategoriach osiąganych wyników. Uczenie się nie kończy się w momencie dokonania odkrycia, nie zawsze też znajduje odzwierciedlenie w konkretnym jego wykorzystaniu. To nie tylko proces kreowania wiedzy, ale także rozwijania swoich kompetencji w uczeniu się.
• Uczenie się jest ciągłym procesem osadzonym w doświadczeniu. Wiedza jest nieustannie wyprowadzana z doświadczenia i za jego pomocą testowana. Rola edukatorów w tym procesie pojmowana jest szczególnie jako wspieranie osób uczących się w uchwytywaniu i przekształcaniu ich doświadczeń -ludzie, których uczymy, noszą w sobie bogactwo przekonań, doświadczeń i uczuć, które mogą zarówno wspierać, jak i sabotować uczenie się.
• Uczenie się wymaga rozwiązywania konfliktów pomiędzy dialektycznie przeciwstawnymi sposobami adaptacji w świecie (refleksja i działanie oraz odczuwanie i myślenie). Uczenie się jest z natury pełne konfliktów i wymaga czterech typów zdolności: uchwytywania konkretnego doświadczenia, refleksyjnej obserwacji doświadczenia, abstrakcyjnego konceptualizowania oraz aktywnego eksperymentowania z wiedzą.
• Uczenie się jest holistycznym procesem adaptacji w świecie. Uczenie się oparte na doświadczaniu obejmuje zintegrowanie funkcji myślenia, odczuwania, postrzegania i działania.
• Uczenie się jest najważniejszym procesem ludzkiego przystosowania. Kiedy uczenie się jest tak pojmowane, pozwala na konceptualne połączenie wszystkich życiowych okoliczności.
• Uczenie się obejmuje transakcję pomiędzy osobą a otoczeniem. Jako osoby uczące się nie tyle reagujemy na z góry ustalone otoczenie, lecz także aktywnie je kształtujemy.
• Uczenie się jest procesem kreowania wiedzy. TUOD czerpie z konstruktywizmu (przeciwstawiającego się następującym twierdzeniom: rzeczywistość istnieje niezależnie od obserwatora i może być odkrywana poprzez zastosowanie serii systematycznych kroków, a wiedza o świecie jest względnie niezależna od podmiotu poznającego). Ponadto każda dziedzina nauki inaczej organizuje wiedzę ze względu na przyjęty zestaw założeń. Kluczowe jest, aby decydując, jak pomóc uczniom przyswoić materiał, edukatorzy brali pod uwagę naturę danej dziedziny.