To będzie dość długi post, ale znajdziecie w nim wiele przydatnych informacji i – mam nadzieję – inspirację do myślenia o NIEPEWNOŚCI, z którą mierzycie się w swoich rolach profesjonalnych – zarówno o swojej niepewności, jak niepewności osób, których proces uczenia się i rozwoju wspomagacie.
Na konferencję How to befriend uncertainty? Zaprosił nas Adam Jagiełło-Rusiłowski, którego poznaliśmy dzięki Jackowi Jakubowskiemu, wszechświat nas połączył, bo wszyscy jesteśmy rzecznikami paradygmatu doświadczeniowego w uczeniu się i rozwoju.
Pojechałam tym razem bez Wojtka. Wróciłam wczoraj późnym wieczorem pełna wrażeń i dziś chciałabym przekazać Wam kilka zasłyszanych podczas konferencji zdań, a także podzielić się swoimi refleksjami.
1. Radzenie sobie z niepewnością jest kompetencją, którą można rozwijać; co więcej – warto uczyć się radzić sobie z niepewnością tak, żeby przekształcać ją w siłę sprzyjającą innowacyjności i twórczości. Partnerzy projektu PUNC – pięć europejskich uczelni – przyjrzało się bliżej wyzwaniom, jakie rzuca nam niepewność i wypracowało narzędziownik do rozwijania tej kompetencji. Zobaczcie!
https://punc.ug.edu.pl/punc-box/
2. Adam Jagiełło-Rusiłowski zwracał uwagę, że Polki i Polacy charakteryzują się wysokim wynikiem w skali UNIKANIA NIEPEWNOŚCI (ponad 90 punktów w skali 100). Unikanie niepewności to jeden z wymiarów modelu kultur narodowych i organizacyjnych Hofstedego. Innym opisywanym przez niego wymiarem jest DYSTANS WŁADZY – tu też osiągamy dość wysoki wynik.
To oznacza, że jako edukatorki, trenerzy, konsultantki, coachowie musimy brać pod uwagę duże ryzyko, że osoby, którym towarzyszymy i które wspieramy w rozwoju będą doświadczały trudności w sytuacjach nowych, niepewnych, wymagających odpowiedzialności, sprawstwa, innowacyjności.
Dla kultur z wysokim wynikiem w zakresie dystansu władzy charakterystyczne jest pragnienie hierarchii, szczególnie, gdy świat trzęsie się w posadach, oczekujemy, że ktoś nam powie, co mamy zrobić.
Jeśli interesują Was badania przeprowadzone w ramach projektu, zajrzyjcie tu koniecznie:
https://punc.ug.edu.pl/results/
3. Żeby produktywnie radzić sobie z profesjonalną niepewnością, trzeba nam szybko rozwijać umiejętność refleksyjnego myślenia (to wcale nie takie proste, jak się może wydawać!) Nieodmiennie polecamy w tym zakresie lekturę wydanej przez nas książki Uczenie na podstawie doświadczania (do kupienia w naszym sklepie).
Markus Vähälä z Uniwersytetu w Helsinkach, a także CEO w: Citizen Network (jeśli temat inkluzji jest Wam bliski, zobaczcie koniecznie), mówił o tym, że nie możemy mówić o własnym sukcesie, jeśli nie rozważyliśmy tego, jakie konsekwencje ma to, co robimy dla społeczności, które tworzymy oraz o tym, że im bardziej kontekst, w którym funkcjonujemy, tworzy niepewność, tym ważniejsza staje się etyka.
5. Z wystąpienia Jacka Jakubowskiego i Idy Nevalainen z Marked (jeśli znacie fiński) zapisałam sobie takie wypowiedzi:
Jestem gotowy na przyszłość, bo wiem, że nie wiem, co się wydarzy, ale wiem, że odpowiem na to uczeniem się.
Jacek
Jeden z moich uczniów po serii przeprowadzonych przez nas warsztatów powiedział – okazało się, że nic mi nie jest, po prostu do tej pory siebie nie rozumiałem (…).
Ida
6. W mojej pamięci zostaną warsztaty Oswajanie niepewności z Szekspirem (tak!). Adam przydzielił nam role szekspirowskich bohaterów Snu nocy letniej i użył technik improwizacyjnych, by wytrącić nas z nadmiernej pewności siebie, obśmiać rytuały i procedury dające nam złudne poczucie kontroli. Migawki z warsztatu na filmie!
7. I pomysł, że można potraktować stand-up jako laboratorium edukacyjne. Po występie Ewy Błachnio, która mówiła o tym, że jakoś tak się w jej życiu zawodowym stało, że chciała być aktorką dramatyczną, a przez kilkanaście lat z powodzeniem i satysfakcją zajmowała się kabaretem, ale niedawno tamto marzenie wróciło i upomniało się o nią, zaczęłam zastanawiać: a ja, kim ja zawsze chciałam być?
A Wy?
